Mijn eigen paspop

Naast wielrenster ben ik natuurlijk ook een vrouw die graag shopt. Maar dat lukt al zes weken niet zo goed, vanwege die stomme schouder. Ja, shoppen gaat natuurlijk wel, maar je met één arm die niet omhoog kan in kleding wurmen is niet echt een pretje. Dat beperk ik het liefst tot een keer per dag.

Gisteren liepen we even in de stad, en zoals dat dan gaat - vooral op momenten dat je om wat voor reden ook niets kunt kopen (geen geld, geen tijd, geblesseerd): ik zag een leuk topje op een paspop. In de uitverkoop. Het was er nog in mijn maat ook, tenminste, in de maat die normaal mijn maat is. Maar dat weet je nooit natuurlijk, als je niet past. Ik hield het topje voor me en keek in de spiegel, maar werd niet veel wijzer. "Hoe valt ie?", vroeg ik de verkoopster. "Tja, niet zo groot", zei ze. Daar had ik wat aan. Not.

Ik liet de pleister op m'n schouder zien en legde uit dat passen een beetje lastig ging, momenteel. "Nou, dan vragen we toch gewoon of iemand het topje even voor jou past", zei de verkoopster en ze trok kordaat het gordijn van een van de pashokjes open. Het verbaasde meisje achter het doek kreeg het topje in haar handen geduwd. "Wil jij wel even passen, toch?"

Ik bekeek het meisje keurend: ze was kleiner en smaller dan ik, maar had grotere (hoe zeg je dat nou netjes? Buste en boezem klinkt zo oubollig, dus toch maar:) borsten, dus dat zou ongeveer overeen moeten komen qua maat. Het meisje verdween weer in het hokje en verscheen even later met mijn topje aan. Stond goed. Inpakken en wegwezen.

Van shoppen vind ik dat aan- en uittrekken van al m'n kleren ook ongeblesseerd het minst geslaagde onderdeel. Zo'n persoonlijke passer vind ik dus sowieso wel een goed idee. Personal shoppers heb je al, dus waarom niet? Toch maar es zoeken op marktplaats, trefwoorden: personal paspop.