Omgekeerde wereld

Voor m'n werk moet ik wel eens naar sportevenementen, om daar contact te leggen met potentiële gasten. Vanavond was ik bij het Peperbus Profspektakel in, lekker makkelijk, mijn eigen stad.

Eerst koersten de vrouwen. Zelf niet kunnen rijden in het criterium dat voor je deur langs komt, dat is zuur. Daar om de vijf minuten aan herinnerd worden door vrienden, buren, kennissen en fietsmaatjes, is dubbel zuur. De finish moest ik ook nog aan mijn neus voorbij laten gaan - maar dat Marianne Vos zou zegevieren was al overduidelijk - , omdat ik naar de permanence van de mannen moest. Kenny van Hummel, die wilde ik even spreken.

Sjonge, wat deden die mannen lang over omkleden. Het leken wel wijven. Alleen maar kwekken en uren bezig met hun rugnummer en bijbehorende speldjes. Eindelijk kwam Kenny de kleedkamer uit. Ik heb altijd wat moeite om dan op mensen af te stappen die mij niet kennen - ze zijn tenslotte gekomen om hun ding te doen, niet om met mij te praten.

Even diep ademhalen, hoi, heb je een minuutje... Ja hoor, Kenny had wel even tijd. "Hoe is het met je?", vroeg hij terwijl hij m'n hand schudde. Altijd vriendelijk, als mensen dat bij een eerste kennismaking vragen. "Goed, maar veel belangrijker: hoe is het met jou? En met je been?", vroeg ik. Daar was ik tenslotte voor gekomen. Ik bestudeerde zijn knie, die er niet slecht uitzag. Kenny zei dat het goed ging, om meteen te vervolgen: "En met jouw schouder? Is het ijzerdraad eruit?" Ik keek 'm stomverbaasd aan. Hoe wist hij...? Oh. Hij had natuurlijk naar de Avondetappe gekeken.

Ik bloosde ervan. En tijdens het wandelingetje terug naar het parcours moest ik een paar keer hardop grinniken. Wat een bizarre omgekeerde wereld, dit.