Babykriebels

Ik heb de laatste week helemaal de babykriebels. Komt vast omdat ik op m'n luie krent zit te herstellen - op de fiets leg ik die klepperende eierstokken normaalgesproken zó het zwijgen op. Het lijkt ook wel of iedereen, maar dan ook echt iedereen in mijn omgeving aan het zwangeren, baren, bevruchten en moederen/vaderen is.

S. en E. van hiernaast zijn voor het eerst zwanger. Ze stralen zoals alleen kersverse aanstaande ouders-van-een-eerste dat kunnen. Vriendin A. vertoeft reeds voor de derde keer kotsmisselijk op een roze wolk. En oud-kroegmaatje K. kreeg dit weekend zijn tweede zoon.

Buurmeisje J. van bijna twee leert intussen fietsen op de gang en zegt sinds dit weekend mijn naam. Nou, dan smelt je wel hoor, als zo'n ukkie met een diepe denkrimpel haar mondje in allerlei bochten wringt. Zondag zei ze nog 'pijn', nu heet ik al 'jaaajein'. Haar broertje R. van zes maanden ligt intussen zó schattig in z'n wipstoeltje naar Bumba te kijken dat je mij werkelijk van m'n stoel kunt opdweilen.

En als klap op de vuurpijl is daar nog oud-collega A., die tot voor kort comazuipen als hobby had en vorig jaar rond deze tijd nog regelmatig hartstochelijk 'Ik haat kinderen!' over de redactie brulde. Zij slingert nu ineens teksten als 'Voel ik getrappel in mijn buik...?' het web op.

Noodgedwongen breng ik dus veel meer tijd in mijn favo ik-wil-er-zelf-ook-eentje-om-al-deze-geweldige-dingen-voor-te-kopen kinderwinkel door dan goed voor me is. Gelukkig gaat er op het moment dat ik echt begin te verweken altijd wel zo'n kleintje janken of drenzen en denk ik opgelucht: voor mij toch nog maar even niet!