Jojo

In twee weken tijd ben ik vier kilo aangekomen. En ook weer vier kilo afgevallen. Raadselachtig.

Toen ik mijn schouder blesseerde, dacht ik dat er wel wat kilootjes bij zouden komen. Geen sprake van. Ondanks dat ik veel minder bewoog, waren de uren op de Tacx kennelijk voldoende om nagenoeg op wedstrijdgewicht te blijven.

Nu moet u weten: mijn lichaam is het afgelopen jaar flink veranderd. Toen ik in december ineens zes keer per week ging trainen, werd ik heel geleidelijk lichter, tot er dit voorjaar zo'n vijf kilo minder Marijn was overgebleven. Terwijl ik intussen at als een bootwerker.

Op sommige plekken was echt veel Marijn verdwenen. Op andere plekken zat ineens juist méér Marijn. Fascinerend vond ik het, leven in zo'n veranderend lijf - een lichaam waar ik me bovendien veel bewuster van was geworden sinds ik zoveel trainde. Elke verandering merkte ik.

Zo ook nu. Ik ging weer trainen, iedere dag een stukje verder. En iedere dag kwam ik een beetje aan. Dat is toch onlogisch? Ik at echt niet veel meer, of zo. Nu verdwijnen die kilo's ineens weer, ongeveer in hetzelfde tempo als waarmee ze erbij kwamen.

Waar ik nou zo benieuwd naar ben: wat dacht mijn lichaam? Iets van: Help! We gaan weer trainen! Vasthouden die voedingsstoffen, zoveel mogelijk! Zoiets moet het wel geweest zijn. Kan dat? Of hield ik vocht vast (mooie vrouwensmoes, schijnt), had het te maken met hormonen, of een combinatie van dit alles?

Ik dacht dat ik mijn lichaam redelijk had leren kennen het afgelopen half jaar. Maar mijn lijf blijft vooralsnog een raadsel. Een fascinerend raadsel, dat wel.