Opperdoezer oplawaai

De terugslag - nou ja, het terugslagje - kon natuurlijk niet uitblijven. Het ging zo goed maandag bij de fysio, dat ik dacht: ik kan wel wat fanatieker gaan trainen. Mispoes. Na een pittig rondje cardio in de sportschool voelde m'n schouder branderig.

Daarom deed ik gisteren voor de zekerheid maar even niks. Dat is best moeilijk voor mij. Ik voel me dan de hele dag onbehaaglijk - een mengeling van schuldgevoel en m'n energie niet kwijt kunnen. Maar ik dacht: als ik me vandaag koest houd, is de branderigheid morgen vast verdwenen en kan ik een rustige duurtraining doen, een lekkere lange, ter compenstatie.

Maar ik had er even niet op gerekend dat aardappels schrappen ook niet zo goed is voor een geblesseerde schouder. De branderigheid, die in de loop van de dag was verdwenen, stak gisteravond net zo vrolijk de kop weer op na het schrappen van twee maaltjes Opperdoezen (die ik volgens de kenners niet eens had moeten schrappen, maar schrobben, en zéker niet had mogen bakken).

Dus ook vandaag gaat verstand voor gevoel: maar even niet naar de sportschool, ook niet voor een héél rustige training, waar ik vanochtend nog aan dacht. Revalideren staat tenslotte voorop. Maar ik baal d'r wel van, getsie zeg, ik had zo'n zin in even lekker zweten. Hopelijk morgen.

En voorlopig eten we weer gewoon pasta.