Scalpel, graag

In het holst van de nacht (vanochtend om zes uur) zat ik al op een boterham te kauwen. Daarna ben ik maar weer gaan slapen. Ik mag nu nog een half uurtje thee drinken. Verder mag ik niks meer.

Laat maar komen, die scalpel. Ik ben d'r klaar voor. Want dat ik uren nodig heb om mezelf te wassen, bevalt me niet. Dat ik maar één kant van m'n haar in vorm kan krijgen, bevalt me nog minder. Dat de haartjes onder m'n oksels hun kans schoon zien, bevalt me het allerminst. En dan heb ik 't nog niet eens over alle dingen die ik niet kan die er echt toe doen.

Gaan jullie intussen de weblogs van vriend Botte en vriendin Astrid maar eens lezen de komende dagen. Hebben jullie ook fijn wat te doen terwijl ik me laat opereren, vanmiddag tegen tweeën.

Ik voelde me zeer vereerd toen ik deze week ontdekte dat Botte en Astrid allebei een stukje over me geschreven hadden. Verder schrijven ze niet over wielrennen. Wel over wijsneusjes van dochters en fotomodellen in de dop. Over buurtsuperbeslommeringen en stiekem tóch over wielrennen. En waag het niet te lachen om Bottes naam...

En niet vergeten te luisteren hè, morgenavond om 21.00 uur! Of op elk willekeurig moment via deze site.