Harde leerschool
Natuurlijk hoor ik het liefst dat het 'domme pech' is dat ik twee keer achter elkaar hard tegen het asfalt ben gegaan. De afgelopen tijd verschool ik me daar ook graag achter. Maar het knaagde.
De wielerkenners in mijn omgeving kwam ik liever niet onder ogen. Want hun meewarige blikken zeiden me wat ik zelf stiekem ook wel wist: domme pech? Zeker. Maar ook: onervarenheid.
Niets om je voor te schamen, eigenlijk. Dat deed ik wel. Ik wilde niet onervaren zijn. Ik wilde het meteen kunnen, eiste het onmogelijke van mezelf. Ik dacht: de andere meiden in het peloton kunnen het toch ook? Daarbij even voorbijgaand aan het feit dat zij al jaren koersen, en ik nog maar drie maanden.
Het is niet zo gek dat je dan nog niet zo ervaren op het zadel zit. Sterker nog: het zou een wonder zijn als je in die korte tijd al een eenheid met je fiets vormt. Dat je op stoeprandjes kunt rijden. Over obstakels heen kunt springen. En zonder te remmen de bocht door vliegt.
Ik moet nog veel leren met die fiets van me. Daar ga ik aan werken, de komende maanden. De aanbevelingen vliegen me om de oren: crossen deze winter, goed voor je fietsvaardigheid. Nee: baanwielrennen, want dan moet je vanwege het ontbreken van een rem alles sturend oplossen.
Intussen ben ik zelf ook op onderzoek, want liever zit ik al vóór de winter wat zekerder op m'n fiets. Een techniek- en bochtentraining? Mentale hulp, om over de angst om te vallen heen te komen - die nu waarschijnlijk alleen maar groter is geworden? Tips zijn van harte welkom, lezers, jullie zijn immers allen wielerkenner. Anders lazen jullie dit weblog niet.
Wielrennen leer je niet zachtzinnig. Daar is het de sport niet naar. Ik zal vast weer vallen. Met de pijn kan ik wel omgaan. Maar het lange herstellen hangt me de keel uit. Mogen het de volgende keer dus alsjeblieft gewoon een paar schaafwonden zijn?
De wielerkenners in mijn omgeving kwam ik liever niet onder ogen. Want hun meewarige blikken zeiden me wat ik zelf stiekem ook wel wist: domme pech? Zeker. Maar ook: onervarenheid.
Niets om je voor te schamen, eigenlijk. Dat deed ik wel. Ik wilde niet onervaren zijn. Ik wilde het meteen kunnen, eiste het onmogelijke van mezelf. Ik dacht: de andere meiden in het peloton kunnen het toch ook? Daarbij even voorbijgaand aan het feit dat zij al jaren koersen, en ik nog maar drie maanden.
Het is niet zo gek dat je dan nog niet zo ervaren op het zadel zit. Sterker nog: het zou een wonder zijn als je in die korte tijd al een eenheid met je fiets vormt. Dat je op stoeprandjes kunt rijden. Over obstakels heen kunt springen. En zonder te remmen de bocht door vliegt.
Ik moet nog veel leren met die fiets van me. Daar ga ik aan werken, de komende maanden. De aanbevelingen vliegen me om de oren: crossen deze winter, goed voor je fietsvaardigheid. Nee: baanwielrennen, want dan moet je vanwege het ontbreken van een rem alles sturend oplossen.
Intussen ben ik zelf ook op onderzoek, want liever zit ik al vóór de winter wat zekerder op m'n fiets. Een techniek- en bochtentraining? Mentale hulp, om over de angst om te vallen heen te komen - die nu waarschijnlijk alleen maar groter is geworden? Tips zijn van harte welkom, lezers, jullie zijn immers allen wielerkenner. Anders lazen jullie dit weblog niet.
Wielrennen leer je niet zachtzinnig. Daar is het de sport niet naar. Ik zal vast weer vallen. Met de pijn kan ik wel omgaan. Maar het lange herstellen hangt me de keel uit. Mogen het de volgende keer dus alsjeblieft gewoon een paar schaafwonden zijn?
geplaatst door Mandarijn op
02:45
5 reacties:
Als echte 'bijna 30-er', die wel van fanatiek fietsen houdt, maar helaas pas vorig jaar ondervonden, lees ik met veel plezier jouw website.
Ik ben zelf volop lerend: ik weet dat ik diep kan gaan, maar ik weet nog niet zo heel goed hoe ik nou in een groep de bocht kan nemen. Of hoe ik in het juiste verzet de knobbel 10 keer kan nemen. enz. Dus wat dat betreft geen wijze tips.
Wat ik je wel mee wil geven... je bent dit proces volgens mij ingegaan als avontuur. Avontuur: ontdekken, ervaren, groeien, uitvinden, vrijheid enz. ik hoop dat je zit zo kunt bijven zien en kunt ervaren. Je bent zo gretig dat ik het idee heb dat je jezelf wel heel veel druk oplegt.
Succes en plezier
Hmmmmm.....
Ik zeg: mountainbiken!
;-)
Ik kan er ook nog steeds niet aan gewend raken, dat geluid van op het asfalt smakkende fietsen... En het is iedere keer wel weer raak.
Maar het zal zéker leerzaam zijn en de leerstappen zullen steeds groter en efficienter worden. Doorbijten dus!
@Anoniem: leuk dat je mijn website met zoveel plezier leest! Je hebt helemaal gelijk dat ik mezelf veel druk opleg, maar ik denk dat dat in mijn aard ligt. Het gaat in ieder geval niet ten koste van mijn plezier in het fietsen - het draagt er op sommige momenten toe bij. Op dit moment dan even niet, omdat ik moet revalideren, terwijl ik heel wat anders voor ogen had natuurlijk. Maar ik ben gelukkig nog wel in staat om op dit moment te genieten van de dingen die ik wél kan: een klein tochtje op m'n stadsfiets net, met de wind door m'n haar en de zon op m'n gezicht, echt heerlijk. Op dit weblog probeer ik mijn stukjes vaak op het scherpst van de snede te schrijven (volgens mij is dat het interessantst), daardoor komt het soms vast een beetje extreem over.
Wat betreft de Knobbel 10 keer: het ligt er maar net aan met wat voor doel je dat doet. Train je met een hartslagmeter, weet je wat je omslagpunt is en wat je maximale hartslag? Zo nee, dan zou ik 't vooral op gevoel doen. De eerste vijf keer net niet helemaal kapot boven komen, de tweede vijf keer wel. Dat mag best op een grote versnelling en staand, is ook een goede krachttraining voor je beenspieren. Probeer verder in je fietstochtjes een kleine versnelling te draaien (ongeveer 100 omwentelingen per minuut), dat is beter voor je knieën. Misschien weet je dit allemaal al hoor, maar toch ;-)
Oh ja, als je wel met hartslagmeter traint: eerste vijf keer tot je omslagpunt naar de top, tweede vijf keer tot halverwege tot je omslagpunt, dan maximaal naar boven.
Succes!
bedankt voor de tip! Weten is 1, doen is wat anders.
Ik vind niks zo lekker als het licht uit laten gaan, maar ja daar red ik de 10keer niet mee. Wel goede mentale training, natuurlijk.
Maar tijd om sterker te worden ipv af te breken!
Hallo Marijn,
Allereerst zou ik eens onderzoeken wat de oorzaken zijn van je valpartijen. Als daaruit blijkt dat je zelf de veroorzaker bent dan kun je een oplossing gaan zoeken.
In een peloton rijden is ook een kwestie van ervaring en het veel doen. Door een valpartij ga je de volgende keer jezelf meer focussen om maar weer niet te vallen. Je kijkt bijvoorbeeld naar het wiel van de persoon die voor je rijd omdat je niet tegen haar wiel wilt aanrijden. Het gevolg s dan dat je er juist tegenaan rijdt. Je moet kijken naar de richting waar je naar toe wilt. Dat is dan ook de richting waar je automatisch naar toe gaat.
Om een goede stuurtechniek te verkrijgen kun je gaan mountainbiken. Denk er dan eens aan om te gaan nightbiken in het bos. Dat is heel erg goed voor je reactievermogen en voor je rijtechniek. Je moet dan namelijk echt vooruit kijken en heel snel anticiperen op de omstandigheden die zich veel later voordoen dan overdag. Wel altijd met minimaal 3 personen!
In iedergeval maar hopen dat je snel weer kunt fietsen. En heel veel succes volgend jaar bij Leontien.nl
Groeten,
Philco
Een reactie plaatsen
<< Startpagina