Girl next door

"Let jij even op R., dan kijk ik of er toevallig nog een stitchcutter in de auto ligt", zei buurvrouw K. terwijl ze baby R.'s mondje afveegde. R. lag vrolijk te trappelen en te lachen. Heel wat beter dan z'n zusje J., die me vanochtend een hartverzakking bezorgde door haar handjes bijna tussen de spaken van mijn achterwiel te steken, toen ik in de binnentuin aan het fietsen was.

"Nee, geen stitchcutter in de auto. Maar wel een mesje en een pincet. Daarmee lukt het ook." Buurvrouw K. kwam weer naast me op de bank zitten en gaf R. nog een hapje banenenprut. Toen trok ze een heel klein, vlijmscherp mesje uit de verpakking en begon aan m'n schouder.

"Eerst moet ik het knoopje een beetje omhoog trekken..." Ze deed maar, ik keek wel even de andere kant op. Gelukkig zorgde R. met z'n gekke bekken voor genoeg afleiding toen het gepluk begon. "Ben halverwege!" meldde K. inmiddels, terwijl ik dacht dat ze nog steeds met het knoopje bezig was. Binnen twee minuten was het klusje geklaard. Hechting eruit.

Best handig, een chirurg als buurvrouw.