Dag, Mont Ventoux

M'n arm kan al weer van alles. De fysiotherapeut is meer dan tevreden; ik genees razendsnel. "Als het zo doorgaat, kun je misschien wel meteen al op de racefiets als het ijzerwerk er eenmaal uit is!", zei hij vanochtend enthousiast.

Da's fijn. Maar de draadjes gaan er pas na onze zomervakantie uit. M'n ongeschonden handje zwaait steeds meer 'dag' naar de Mont Ventoux, die ik in de laatste week van de Tour zou beklimmen. Ook de rest van de vakantiefietstochtjes met vriend J. kan ik wel op mijn buik schrijven. Ik wist dit natuurlijk al een poosje, maar stiekem hoopte, droomde, bad ik... Het acceptatieproces duurt lang. Zeker dat van de Ventoux.

Dan maar de Tacx mee op vakantie (goed idee van vriend J.!). Lekker freewheelen voor onze Italiaanse agriturismo, met de meewarige blikken van andere vakantiegangers in m'n rug. Maakt mij niks uit. Zo gauw m'n schouder weer op de racefiets kan, moet de rest van m'n lichaam ook in conditie zijn.

(Intussen blijf ik natuurlijk hopen op een wondertje, dat begrijpt u.)