Belevenissen in het ziekenhuis

Donderdag, 13.10 uur. Vriend J. en ik zijn op weg naar het ziekenhuis. Daar word ik om 'half 2' verwacht 'bij de opname balie', staat er op mijn kaartje geschreven. Telefoon. Het ziekenhuis. "Dag mevrouw De Vries, waar blijft u?" Huh? "We zijn onderweg, maar ik hoef me toch pas om half twee te melden?" "Nee hoor, u werd om half twaalf al verwacht. Tijdstip van de operatie is half twee."

Shit! Dan moet ik dus over een kwartier al onder het mes! Vriend J. begint te rennen om eerder bij onze parkeerplaats te zijn. "Maar hoe kan dat? Op mijn kaartje staat half twee!", zeg ik een beetje paniekerig tegen de mevrouw van het ziekenhuis. "In ons computersysteem staat half twaalf. Nou", zucht ze, "kom maar zo snel mogelijk dan, het loopt vast wel een beetje uit op de ok."

We scheuren naar het ziekenhuis en bij de opnamebalie laat ik zien dat er toch echt half twee op mijn kaartje staat. "Had u niet wat eerder kunnen bellen? Als ik er om half twaalf moest zijn, dan is het best laat om om tien over één te informeren waar ik blijf, toch?", vraag ik de mevrouw die me incheckt. Ik ben nog steeds een beetje in paniek. "Als u een klacht heeft", antwoordt ze met haar meest ambtelijke stem, "moet u niet bij mij zijn. Die dient u maar boven in." Een klacht? Ammehoela. Ik heb wel wat anders aan m'n hoofd dan een klacht indienen. Mijn schouder wordt zo dadelijk open gesneden.

De dames op verpleegafdeling B2 stellen me gerust. "Komt allemaal goed, het loopt behoorlijk uit vandaag en anders schuiven we een beetje met de operaties." Noteert u dat duidelijk dan, ik wil namelijk geen afgezet been in plaats van een gerepareerde schouder. Dat zeg ik natuurlijk niet hardop. Ik kan gewoon niet zo goed tegen mezelf weerloos overleveren.

Vriend J. geeft me een kus en dan word ik richting ok gereden. "We bellen u zodra ze wakker is", belooft de verpleegkundige hem. J. zwaait naar me. Doet twee stappen richting uitgang en zwaait dan nog een keer. En nog een keer. Tot hij uit het zicht is. Tot straks...

"Eerst wordt de zenuw in je arm verdoofd", had de anesthesist me gisteren uitgelegd. "Dat gaat via een wellicht wat pijnlijke prik in de nek en een nog iets vervelender stroomstootje: als de schouder en arm beginnen te schokken, is de juiste zenuw gevonden. Maar dat ongemak weegt ruim op tegen de pijn die je onverdoofd zou hebben - een schouderoperatie is namelijk een nogal gevoelige ingreep. Daarna komt de algehele narcose."

De anesthesist - een ander dan gister - loopt bedrijvig om me heen. Ik krijg een infuus en een hartmonitor. Ai, hoge hartslag. Hoezo gespannen? D'r wordt iets in m'n arm gespoten. Ik word draaierig. "Daar ga je", zegt de anesthesist. Maar mijn arm dan...?

We rijden. Dat is 't eerste dat ik merk als ik wakker word. Dan pijn. Au. Auauau. Ik word geparkeerd. Kennelijk lag ik te kreunen, want een man met een blauw mutsje buigt zich over me heen: "We zijn de verdoving in uw arm vergeten. Kom, even overeind." AU! Zijn ze gek geworden?! Ik word omhoog gehesen tot ik zit, met mijn benen over de rand van het bed.

Ben ik nou zo'n mietje? Ik ben de enige in deze uitslaapzaal die hardop kermt. Alles is nog blurrie. Slaperig en pijn. Prik in m'n nek. Ik hijg. Mijn arm begint te schokken. Gelukkig, die zenuw hebben ze snel te pakken. Auauauau. Ik lig weer. De pijn verdwijnt. Pfoe.

Op afdeling B2 is geen vriend J. Ik dommel. Hij zal zo wel komen. Een uurtje later hoor ik zijn stem op de gang: "Ik werd maar niet gebeld. Dus ik dacht: ik ga zelf maar eens kijken." Daar is ie! Gelukkig... "Oh oeps", antwoordt de verpleegkundige. "Helemaal vergeten u te bellen. Zo druk hier, enzo, jaja blabla, u weet wel toch?"

De verpleegkundige komt met vriend J. mee naar mijn bed. Mooi. Kan ik tenminste eindelijk om een glaasje water vragen. Ze showt J. de pleister op m'n schouder. Er hangt een slangetje uit met daaraan een fles waar een beetje bloed in zit: een drain. Goh. Was me nog niet eens opgevallen. Wel fijn dat J. nu naast me zit en m'n hand streelt. Ik dommel weer een beetje.

De arts-assistent staat aan mijn voeteneind. Deze krullenbol had ik nog niet eerder gezien. Maar hij mij (of althans: mijn schouder) wel, want hij heeft geholpen bij de reparatie. "Weet u zeker dat u er nooit eerder op gevallen bent", vraagt hij. "Uw schouder zag er anatomisch namelijk nogal anders uit dan bij andere mensen." Eerder gevallen? Niet dat ik weet. Dat zou ik toch gemerkt hebben? "Het kostte wat meer moeite dan normaal, maar het is gelukt hoor", vervolgt hij. "U mag naar huis."

De verpleegkundige helpt me met het ontslag en met mijn verdoofde gummie-arm. Raar warm ding aan mijn lijf dat er niet bij lijkt te horen. Ze slaat de deken terug. Daar ligt de drain. "Oei", zegt ze. "Is de arts vergeten die eruit te halen? Hm, even bellen, want dat mag ik niet zomaar zonder toestemming doen." De krullenbol is naar huis. Natuurlijk. Dan maar zonder toestemming de drain eruit.

De volgende ochtend, 9.30 uur. Telefoon. De chirurg. "Goedemorgen mevrouw De Vries. Hoe is het nu? Veel pijn?" Dat is attent. Hoewel. "Is er gisteren voor u vertrok nog een röntgenfoto gemaakt? Nee? Dat had wel gemoeten. Is mijn collega dan kennelijk vergeten."