Vliegenlijkjes
Niet gewonnen, die Tegel.
Dus over tot de orde van de dag: fietsen. Dat heb ik weer gedaan. En dat is maar goed ook, want voor een niet fietsende Marijn loopt u niet warm. Gezien de doodse stilte in de comments van de afgelopen dagen houdt u niet van blogs over andere onderwerpen dan wielrennen. Goed dan.
Mijn fiets was gerepareerd, maar niet schoon. Er zaten nog ettelijke dozijnen vliegjes tegen mijn frame, stuur en zadelpen geplet (tip: zet je fiets nooit bovenop een auto). Met zo'n lijkenbak wil ik niet rijden natuurlijk. Pas na twintig minuten poetsen had ik alle stoffelijke overschotjes verwijderd.
Wat stijf klom ik op m'n fiets. Heel voorzichtig stak ik van wal. Met de wind mee. Dat ging best goed, het draaide allemaal steeds soepeler. De kramp in m'n bovenbenen die ik bij het in de pedalen klikken voelde opkomen, verdween. Haaaa heerlijk.
Bij het bordje Wezep draaide ik om. Negen kilometer op de teller, bij thuiskomst dus achttien. Rustig opbouwen was m'n voornemen, en dit leek me een aardig eerste tochtje. Wind tegen terug, maar ik was inmiddels warm gefietst, dus dat moest lukken.
Mispoes. Tussen de huizen ging het nog goed. Maar toen ik de wind vol in m'n gezicht kreeg en toch echt wat meer kracht moest zetten, begonnen m'n bovenbenen hevig te protesteren. Kramp. Tussen Hattemerbroek en de IJsselbrug (= drie kilometer) moest ik wel drie keer pauzeren. Pfff. Dat herstellen gaat langzaam, zeg.
Dus over tot de orde van de dag: fietsen. Dat heb ik weer gedaan. En dat is maar goed ook, want voor een niet fietsende Marijn loopt u niet warm. Gezien de doodse stilte in de comments van de afgelopen dagen houdt u niet van blogs over andere onderwerpen dan wielrennen. Goed dan.
Mijn fiets was gerepareerd, maar niet schoon. Er zaten nog ettelijke dozijnen vliegjes tegen mijn frame, stuur en zadelpen geplet (tip: zet je fiets nooit bovenop een auto). Met zo'n lijkenbak wil ik niet rijden natuurlijk. Pas na twintig minuten poetsen had ik alle stoffelijke overschotjes verwijderd.
Wat stijf klom ik op m'n fiets. Heel voorzichtig stak ik van wal. Met de wind mee. Dat ging best goed, het draaide allemaal steeds soepeler. De kramp in m'n bovenbenen die ik bij het in de pedalen klikken voelde opkomen, verdween. Haaaa heerlijk.
Bij het bordje Wezep draaide ik om. Negen kilometer op de teller, bij thuiskomst dus achttien. Rustig opbouwen was m'n voornemen, en dit leek me een aardig eerste tochtje. Wind tegen terug, maar ik was inmiddels warm gefietst, dus dat moest lukken.
Mispoes. Tussen de huizen ging het nog goed. Maar toen ik de wind vol in m'n gezicht kreeg en toch echt wat meer kracht moest zetten, begonnen m'n bovenbenen hevig te protesteren. Kramp. Tussen Hattemerbroek en de IJsselbrug (= drie kilometer) moest ik wel drie keer pauzeren. Pfff. Dat herstellen gaat langzaam, zeg.
geplaatst door Mandarijn op
03:08
5 reacties:
Herstellen gaat helemaal niet langzaam... Jij bent gewoon ongeduldig! :)
Kuzz, Lizzy
Marijn,
Of het les 1 in de racerij is weet ik niet, maar vergeet nooit: Rust is een schone zaak.
Goed rusten maakt je sterker. Dat je nu schrikt van je voor je gevoel geslonken krachten, is logisch. Daar kun je de Alkmaarse therapie voor volgen.
Dus: Hou het hoofd fit, dan volgt het lijf vanzelf. En blijf vooral rustig aan fietsen, dan maakt deze 'coach' op 6 juni nog een kansje tegen je...
Nog even rustig speulen, dan krijg je de schoonste ballen.
George.
He Marijn, fijn dat je weer even hebt kunnen fietsen. Niet te snel weer hard willen he!!
les 2 in de racerij, bij een training eerst tegen de wind in en dan op de terugweg lekker de wind mee. Zo kom je (bijna) altijd thuis ;)
Hopelijk tot snel tussen de wielen.
Gr. Janneke
@ Janneke: dat doe ik eigenlijk altijd, maar ik dacht nu: laat ik eerst maar een beetje warm fietsen met de wind mee. Volgende keer toch maar weer andersom ;-)
Een reactie plaatsen
<< Startpagina