Saaie doos

Twee uur 's nachts, een klein kroegje in Maastricht. De Holland Sport-redactie is stomtoevallig op de crew van Brigitte Kaandorp gestuit. Dat wordt dus zuipen, lachen, nog meer zuipen en nog meer lachen.

Ik lurk aan het rietje in mijn cola light en constateer dat ik er nog echt niet aan gewend ben om niet mee te doen met beschonken worden. Het is hartstikke gezellig hoor, daar niet van. Maar als iedereen steeds uitgelatener met volle glazen bier proost en jij nog maar een spa rood bestelt, tsja...

Het kroegje sluit z'n deuren. Ik loop gapend naar buiten. Mijn collega's staan al te dansen op straat. Waar is de dichtstbijzijnde disco? Niet ver? Mooi! Ik laat de club zingend de andere kant op gaan en wandel naar de parkeergarage.

Dit is met stip een van de moeilijke momenten in mijn veranderde leven. Vroeger zou ik zijn meegegaan. Sterker nog, ik zou aangeschoten voorop hebben gelopen. "Aaah joh, één keertje de boel de boel laten kan toch wel?", maken mijn collega's 't me nog moeilijker. Maar dat ene keertje is voorbij, dat was vorige week. Nu moet ik me verantwoordelijk gedragen, aan mijn fitheid en mijn prille herstel denken. Ik heb nu andere belangen dan drank en feesten. Want zaterdag ga ik weer koersen.

Maar toch. Ik ben geen onderdeel meer van de mooie verhalen die ik morgen hoor. Zelden heb ik me zo saai gevoeld.