Onzeker

"Je had meteen na je val moeten komen. Dan was je nu al veel verder uit de lappenmand", zegt de sportmasseur en hij plant zijn vingers stevig in mijn kuiten. Ik hap naar lucht. "Hoe blauw je ook bent, er valt altijd wel wat te masseren. Dan verdwijnen de afvallenstoffen sneller uit je lichaam."

Het klinkt logisch. Net als alle opmerkingen en tips van de afgelopen twee weken. Rust houden. Nee, bewegen! Zodat het bloed blijft stromen en de blauwe plekken en bulten sneller verdwijnen. Maar let op: eerst goed herstellen. Niet forceren. Maar ook niet te lang stilzitten. En vooral: luister naar je lichaam!

Maar wanneer ben je genoeg hersteld om weer wat te gaan doen? Wanneer is de stijfheid nog van de val en wanneer komt het van het lange stilzitten? Ik word er onzeker van. Want zo goed ken ik mijn sportlichaam nog niet om te weten hoe het reageert in dit soort situaties. Net als voor het wielrennen geldt ook voor het vallen dat je het zelf uit moet vinden. Niemand vertelt je hoe je het herstel 't beste aan kunt pakken.

Intussen heeft de massage wel geholpen. En heb ik gisteravond een dik uur pijnvrij gefietst. Op een heel licht verzetje, dat wel. Maar het herstel lijkt toch echt ingezet. Hopelijk slinkt dat ei op mijn dij nu eindelijk ook eens.