Toffee-ijs

"Jij komt ook overal, met dat wielrennen", lachte vriendin A. terwijl ze haar laarzen dicht ritste.

Fietsmaatje X. en ik hadden net bij haar aangebeld. We wilden een ijsje eten in Kampen, waar zij woont, als beloning voor onze inspanningen in het Friese Goënga (lokale uitspraak: Goaiïngea). Daar hadden we deelgenomen aan het Open Fries Kampioenschap.

Ja, je komt overal. Ook in plaatsen waar je nog nooit van gehoord hebt. Goënga blijkt een idyllisch dorpje in de buurt van Sneek. Met een mooi oud kerkje op een heuvel van gras. Oude grafstenen om het kerkje heen, dit alles omsloten door een muurtje met een gietijzeren hek erop. Daar denderden wij gisteravond een keer of twintig langs, over de klinkers van de hoofdstraat in Goënga. We wonnen allebei de pompeblêdden-koerstrui niet. Maar dat maakte niet uit, we hadden lekker gereden. Daar was het ons om te doen.

Vriendin A. vond het allemaal maar curieus. Ze lag al in bed toen we aanbelden. "Niks lekkerders dan onder het dekbed liggen twitteren", meende ze. Dat vonden X. en ik dan weer curieus. Gelukkig was de Italiaan nog open, waar we een gezamenlijke interesse vonden in de bak met toffee-ijs.