Terlet bij tegenwind

Het parcours verkennen. Dat hoort ook bij wielrennen. Dus reden fietsmaatje P. en ik vandaag de Ronde van Gelderland. Zaterdag fiets ik die als wedstrijd, mijn eerste écht grote koers: 140 kilometer winderige IJsseldijkjes en beklimmingen op de Posbank. Met alle internationale toppers aan de start.

P. bleek een uitstekende wegkapitein. Het routeschema (zie plaatje, zo ziet dat eruit) had 'ie keurig onder het kilometertellertje op z'n stuur geklemd. Het bleef allemaal nog zitten ook. Ik hoefde dus alleen maar te trappen en te sturen, want P. riep wel waar we links of rechts moesten. Ideaal.

De N345 was druk. Auto's en vrachtwagens raasden met veel lawaai voorbij. Stel je voor, dacht ik. Zaterdag is het hier helemaal stil. Geen auto te bekennen. Dan ligt dit strakke asfalt klaar voor ons. Nu reden P. en ik ernaast, op een door boomwortels ondermijnd fietspad. Ik keek naar de provinciale weg naast me en hoorde in gedachten de honderden bandjes er al overheen zoemen.

Op de Zijpenberg ben je nog niet boven als je denkt dat je er al bent. Niet te hard van de Emmapyramide af. Voor je 't weet vlieg je uit de haarspeldbocht; m'n achterwiel slipte nu al weg. Nooit geweten dat Arnhem op sommige plekken net San Francisco lijkt. Terlet bij wind tegen wordt een hel.

"Ben je er klaar voor?", vroeg P. toen we Apeldoorn weer inreden. Ik knikte. Laat maar komen.