Tandarts

Het licht was al uit, de wekker gezet en het dekbed tot de kin opgetrokken toen me ineens iets te binnen schoot. "Shit!", liet ik vriend J. schrikken. "Ik moet morgenochtend naar de tandarts! Om tien over acht al." Zucht. "En ik wilde nog wel een duurtraining naar Hilversum doen."

Vriend J. deed het licht weer aan. "Hoe ga je dat doen dan? Eerst naar de tandarts, terug naar huis, je omkleden en dan pas op de fiets?" Hmmm. Nee, niet praktisch. Gewoon op m'n racefiets naar de tandarts dan maar? "Is dat niet raar, in wielerkleding in de tandartsstoel?", vroeg ik J. "Neeeuuuhhh jooohhh", gaapte hij. "Slapen!"

Het geklikklak van m'n schoentjes klonk wat vreemd op de steriele vloer, maar mijn tandarts keek niet echt op van mijn tenue. "Op de fiets", constateerde ze. "Daar vond ik vroeger niks aan. Maar nu spin ik wel vijf keer per week!" Die tandarts. Dat had ik niet achter haar gezocht. Ik zag haar eerder met een goed boek op de bank, met Bach op de achtergrond. (Doet ze waarschijnlijk ook.)

"Rij je ook wedstrijden?" vroeg ze, terwijl ze met het haakje in m'n mond peurde. "Haahaaa", antwoordde ik. "Goh leuk, mijn man ook! Zaterdag zat ie nog in Arnhem. Hij is elk weekend op pad." Ze zette het polijstmachientje aan. "Eerst dacht ik nog dat het saai zou zijn, elk weekend alleen. Maar ik vind 't heerlijk rustig." Even afzuigen. "Zo, klaar. Zullen we vast een afspraak voor over een half jaar maken?"

Ik bezoek 'r al drie jaar, maar zo spraakzaam maakte ik mijn tandarts niet eerder mee. Waar een onalledaagse outfit al niet toe kan leiden.