Het rondreizende circus

Het gehucht 's Heerenbroek bij Borsele lijkt net een grote camping. Rond de kerk en de lokale kroegen zijn campers, bussen en ploegleidersauto's neergestreken. Racefietsen staan keurig op een rij ernaast en een set tuinstoelen maakt ieder kampementje compleet.

In de stoelen zitten de rensters, languit onderuitgezakt in het zonnetje. Ze kletsen wat en spelden hun rugnummers op hun koerstrui. Ze hebben nauwelijks oog voor de hectiek om hen heen. Mannen die met de fietsen in de weer zijn: nummerplaatjes moeten aan zadelpennen, de bandenspanning gecontroleerd en de oortjes getest. Mannen die met elkaar in de weer zijn: er wordt druk overlegd tussen ploegleiders, mecaniciens en verzorgers. En mannen die met de vrouwen in de weer zijn: alle benen worden gemasseerd, op verzoek ook ruggen, en iedereen krijgt een zorgvuldig samengesteld zakje eten en drinken voor tijdens de koers.

Wat een luxe. Want ik ben natuurlijk ook zo'n renster die lui in een tuinstoel hangt. Ik hoef alleen maar een voor een m'n benen uit te steken en ze worden zorgvuldig met spierverwarmende olie ingesmeerd.

Dan begint de koers. Die is zwaar. Het waait windkracht 5 over de kale dijkjes van Zeeland. Pas na een uur krijg ik een beetje door hoe ik mezelf goed in de waaier kan wurmen en niet constant op de kant zit, met m'n kop in de wind. Maar dan is het peloton al gebroken en de voorste groep weg. Helaas pindakaas, 59ste.

Na de finish strijken de rensters weer neer in de tuinstoelen. Nu hebben ze echt nergens oog voor. Ze zijn stuk. De mannen ontfermen zich opnieuw over de fietsen, de voeding en de verzorging.

M'n gezicht wordt voorzichtig schoongemaakt met een wegwerpwashandje, net als m'n benen, waarop vliegjes en stof in de olie zijn blijven kleven. Ik ga douchen. Als ik een half uur later terug kom, is 's Heerenbroek weer een rustig dorpje. De hectiek is verdwenen, de camping is opgebroken. Op naar volgend weekend, naar camping Wervershoof.