Gemangeld

Het valt me zwaar egoïstisch te zijn. Ik wil niemand teleurstellen. Daar had ik altijd al last van, maar met een beetje schipperen wist ik vaak iedereen wel tevreden te stellen. Dat kan nu niet meer. Ik wil wielrenner worden. Niet halfslachtig, maar echt. Dus moet ik soms keihard voor mezelf kiezen en dat vind ik moeilijk.

Ik ga niet naar mijn ouders en mijn broertje op mijn vrije dinsdag, terwijl dat wel afgesproken was. Ik kan gaan, maar alleen als ik 's ochtends vroeg ga trainen en na het douchen meteen in de trein spring. Maar ik ben moe van de lange werkdag ervoor en eigenlijk moet ik ook heel veel andere dingen doen. Natuurlijk begrijpen ze het. Toch voel ik me hartstikke rot als ik de telefoon pak om af te bellen. Want de training overslaan is geen optie.

Vrijdag presenteert collega W. zijn nieuwe boek in Rotterdam. "Je komt toch wel hè, 't wordt een superleuk feest!", roept hij al weken enthousiast. Ik knik en lach, maar denk intussen: shit, hoe moet ik dat nu weer regelen? 's Ochtends vroeg maar een rondje fietsen dan, in plaats van 's avonds, om de benen op spanning te zetten voor de wedstrijd op zaterdag. Maar dan moet ik er heel vroeg uit want ik moet ook op tijd op m'n werk zijn. En verdorie, waarom is dat feestje nou helemaal in Rotterdam, dan kan ik niet lang blijven (ongezellig) en wordt het vanwege de terugreis sowieso laat (balen)...

Op zaterdag staat de jaarlijkse wandeldag met mijn moeder, tantes en nichten gepland. Heerlijk, samen door de Friese natuur sjouwen en uitgebreid bijkletsen. We hebben al een jaar geleden de agenda's bij elkaar gelegd, dus 'niet kunnen' is geen optie. Begrijp me goed: dat vind ík, 't is niet dat mijn familie er zo tegenaan kijkt. Maarja, wedstrijd in Zuidbroek... Met een klont in m'n buik lees ik de mailtjes waarin tantes en nichten schrijven dat het jammer is dat ik er niet bij ben.

Gelukkig kan ik 's avonds nog aanschuiven bij het etentje dat altijd aan de wandeldag wordt vastgeplakt. Maar we zijn ook uitgenodigd voor de verjaardag van vriend B. In Amsterdam. Ik heb al gezegd dat we komen (sukkel!). Op zondag wil ik eindelijk naar mijn ouders. Maar we hebben ook al tíjden geleden met de buren afgesproken om film te kijken. Dat kan niet allebei, want op zondag staat een duurtraining van een kleine vijf uur op het programma. En die ga ik sowieso doen.

L. & A. zijn verhuisd. Nog niet geweest. Voor U. & J. geldt hetzelfde. Hun zoontje M. wordt al weer zo groot, het gaat langs mij heen. Vriendin L. heeft een lastige tijd achter de rug. Niet opgezocht - sterker nog, gemaakte afspraak afgezegd omdat ik moest trainen. Ik probeer al tijden een afspraak te maken met U. en L. samen. Lukt niet. En dan heb ik 't nog niet eens over vriend J. gehad, die zonder mij naar feestjes en concerten moet.

Kloten is het. Hoewel iedereen begripvol reageert, blijf ik me rot voelen. Heen en weer geslingerd tussen mijn ambitie in het wielrennen en mijn familie en vrienden. Topsporter worden, het klinkt leuk en qua prestaties gaat het tot nog toe ook voor de wind. Maar misschien heb ik er toch de mentaliteit niet voor. Ik kan geen schijt hebben aan de mensen om me heen.