De wielrenner in mij
Wanneer hou je op mens te zijn en word je wielrenner? In een valpartij. Liggen er meiden om je heen te kermen van de pijn? Jammer dan, laat maar liggen. Je moet verder. Zo snel mogelijk. Alleen dan kun je nog bij de rensters die vóór de valpartij zaten aanhaken.
Mijn eerste valpartij was tijdens een zomeravondwedstrijdje langs de A28, bij Zwolle Noord. Ik kon nog remmen en lag er net niet bij. Maar op het asfalt lagen wel gewonde mensen, dat was meteen te zien. Mijn eerste reactie was: helpen! Toen ik weer opkeek was het peloton natuurlijk verdwenen. De straf, voor de helpende hand.
Inmiddels aarzel ik geen moment meer als ik achter of in een valpartij zit. Fiets nog oké? Zelf nog heel? Prima, door! Dit weekend, in de Ronde van Gelderland, lag ik er zelf tussen. Ernstig was het niet, want ik viel bovenop iemand. Ook zoiets: lekker zacht, met mij was daardoor niks aan de hand. Kwam dat even goed uit!
Het beeld van het meisje dat naast me gevallen was, liet me de rest van de koers niet meer los. Ze lag doodstil onder haar fiets. Blonde haren op het asfalt; ze lag met haar gezicht op straat. Ogen gesloten. Ze zag er bijna vredig uit, in al die hectiek. Ik keek nog één keer. Ze zou toch niet...? En toen reed ik weg.*
Zo ver ben ik dus al. Ik laat anderen creperen. Eerlijk gezegd weet ik niet precies of en hoe ik dat voor mezelf kan verantwoorden. Voorlopig maar even niet meer in de buurt van een valpartij zitten lijkt me het verstandigst.
*Met een groepje probeerden we het peloton te achterhalen. Het mocht niet baten. Op 100 kilometer, vlak na de Posbank, hadden we een achterstand van meer dan 4 minuten. De regel is dat je dan uit de koers wordt genomen. Van de 200 rensters haalden er 50 de meet. Het blonde meisje leeft nog. Gelukkig.
Mijn eerste valpartij was tijdens een zomeravondwedstrijdje langs de A28, bij Zwolle Noord. Ik kon nog remmen en lag er net niet bij. Maar op het asfalt lagen wel gewonde mensen, dat was meteen te zien. Mijn eerste reactie was: helpen! Toen ik weer opkeek was het peloton natuurlijk verdwenen. De straf, voor de helpende hand.
Inmiddels aarzel ik geen moment meer als ik achter of in een valpartij zit. Fiets nog oké? Zelf nog heel? Prima, door! Dit weekend, in de Ronde van Gelderland, lag ik er zelf tussen. Ernstig was het niet, want ik viel bovenop iemand. Ook zoiets: lekker zacht, met mij was daardoor niks aan de hand. Kwam dat even goed uit!
Het beeld van het meisje dat naast me gevallen was, liet me de rest van de koers niet meer los. Ze lag doodstil onder haar fiets. Blonde haren op het asfalt; ze lag met haar gezicht op straat. Ogen gesloten. Ze zag er bijna vredig uit, in al die hectiek. Ik keek nog één keer. Ze zou toch niet...? En toen reed ik weg.*
Zo ver ben ik dus al. Ik laat anderen creperen. Eerlijk gezegd weet ik niet precies of en hoe ik dat voor mezelf kan verantwoorden. Voorlopig maar even niet meer in de buurt van een valpartij zitten lijkt me het verstandigst.
*Met een groepje probeerden we het peloton te achterhalen. Het mocht niet baten. Op 100 kilometer, vlak na de Posbank, hadden we een achterstand van meer dan 4 minuten. De regel is dat je dan uit de koers wordt genomen. Van de 200 rensters haalden er 50 de meet. Het blonde meisje leeft nog. Gelukkig.
geplaatst door Mandarijn op
12:30
6 reacties:
Je bent een barbaar aan het worden!
That's the spirit. Zonder mededogen, zonder met je ogen te knipperen.
Alkmaarse tactische tip: Handig is het om ´echt´ net voor die valpartij te zitten. Schudt even met je fiets, je achterwiel en hup weer een paar concurrenten minder...
Hey Marijn,
Balen joh, in Epe zat je nog mooi midden in het peloton
Ik dacht al zoiets toen je niet in de uitslag voorkwam. Jammer van dei wedstrijd maar gelukkig ben jij er goed van afgekomen.
Wat betreft dat meisje: als iedereen gefocust is op zijn 'ding' dan worden de beste resultaten behaald: wielrenster, hulpdienst...het is uiteindelijk ook maar beter voor dat meisje dat jij de eerste hulp overlaat aan anderen, hoe rot het ook voelt.
Of e wordt echt filosofisch en je gaat bij jezelf te rade. "Waarom doe ik dit? Waarom wil ik dit? Heb ik iets te bewijzen? Is het een verdienste om je zo te kunnen focussen dat je blonde meisjes die halfdood op de grond liggen kunt leren negeren?" Dat soort vragen.
Als je kiest door de optie 'anoniem' reageren, zou ik het wel erg fijn vinden als je je naam eronder zet. Tanx!
Hoi Marijn!
Wat is dit mooi geschreven. krijg er kippenvel van! Succes dit weekend. Ik ga je volgen.
Groetjes Chantal
Een reactie plaatsen
<< Startpagina