Zwalkende grijsaard

gewicht 64,9 - ochtendpols 51 - getraind: trainingswedstrijdje Enter; gisteren: 3,5 uur op de weg met de ploeg

Vanochtend reed ik een wedstrijdje rond 't Grote Gat in Enter. Zo wordt de visvijver aldaar in de volksmond genoemd. Vanwege die naam alleen al had ik enorm veel zin: de Ronde om 't Grote Gat. Schitterend. Romantischer kan wielrennen niet klinken.

Zo goed als het vorige week ging, zo slecht ging het vandaag. Wij vrouwen reden opnieuw tussen de junioren - aan hun veulenachtige gedrag was ik sinds vorig weekend wel 'n beetje gewend.

Na anderhalve ronde kwamen we een peloton masters (= oude(re) mannen) achterop. Junioren snijden je, maar doen dat niet opzettelijk of om lastig te zijn. Masters doen dat wel. Als je dan zegt: hee, hou je lijn es (= niet slingeren en/of plotseling uitwijken) kun je rustig nog een duw toe krijgen. Zo doen ze trouwens ook onderling. Ze meppen elkaar zelfs, zag ploeggenoot K.

Binnen de kortste keren zakte ik naar de staart van 't peloton. Hevig mopperend op mezelf ("Waarom laat je je steeds zo aftroeven, trut?!") probeerde ik telkens opnieuw naar voren te rijden. Maar steeds zat zo'n zwalkende grijsaard me in de weg. Hevig gefrustreerd draaide ik mijn zeven rondjes. 't Grote Gat romantisch? M'n reet!

Ik moet nog zoveel leren.