Ontmoeting met een wild zwijn

Goed inprenten: ga nooit in het donker trainen op een weg zonder straatlantaarns. Ga zéker nooit in het donker op de Veluwe trainen op een weg zonder straatlantaarns.

(Wat een muts, die Marijn, zult u ongetwijfeld denken, lieve lezer. U heeft gelijk, natuurlijk. Maar de drang om ook na een lange dag werken nog goed te gaan trainen is soms sterker dan het gezond verstand. Ik had zo'n zin in een pittige training heuvelop. Dat kan bij ons alleen op de Veluwe. Vandaar.)

Ik had een goed lampje op m'n fiets. Dus de weg kon ik prima zien. Maar met auto's met groot licht had ik geen rekening gehouden. Deden zij trouwens ook niet met mij. Volledig verblind matigde ik mijn snelheid tot slakkengang - om maar niet van de weg te raken. Toch bleef ik ineens met m'n voorwiel in een molshoop in de berm steken. Beter maar helemaal stilstaan dus tot het groot licht voorbij was. Best irritant, want effectief trainen, ho maar.

Toch haakte ik pas definitief af toen ik in het schijnsel van de koplampen plotseling een wild zwijn zo groot als m'n fiets vlak voor me zag opduiken. Ik schrok me te pletter. M'n benen vulden zich met blubber. Het zwijn scharrelde wat op het fietspad en kuierde toen rustig de berm in. 't Keurde mij geen blik waardig. Heel voorzichtig reed ik voorbij, om er vervolgens vandoor te sprinten. Werd 't toch nog een effectieve training, met een héél hoge hartslag.

Gelukkig is het bijna zomertijd.