Mijn arme fietsje

gewicht 64,3 - ochtendpols 51 - getraind: 5 uur duurtraining

't Eerste wat ploegleider Michael deed toen hij mijn fiets zag, was met een brede grijns net doen alsof hij 'ie niet te tillen is. Vervolgens vergeleek hij m'n karretje met een stel kachelpijpen. "Handig hoor zo'n stevige fiets. Als er een auto overheen rijdt, is er niks aan 't handje. Kun je zo verder rijden!"

Arm fietsje, wat werd 'ie belachelijk gemaakt. Toegegeven: hij was ook best een lelijke lompe eend tussen al die prachtige zwanen van de meiden waarmee ik vandaag ging rijden.

Intussen had Michael wél vlug de remmen getest en m'n fiets even lichtjes laten stuiteren. Voor ik er erg in had, schoof hij 'm door naar de mecanicien, met de opdracht de speling uit het balhoofd (alweer) te halen.

M'n fietsje trok zich - robuust als ie is - niks van alle beledigingen aan en deed trouw dienst vandaag, vijf uur lang.

Als beloning kreeg hij dezelfde behandeling als de zwanen. Hij werd liefdevol gepoetst, gedroogd, nagekeken en geolied. Zonder dat ik het wist. Daar stond 'ie, blinkend en wel, zonder dat ik een vinger had uitgestoken. Klaar voor nog een dagje met Leontiens ploeg, morgen!