Max. 71,7 km/u

Maximumsnelheid 71,7 kilometer per uur. Zo hard durf ik eigenlijk helemaal niet in een afdaling. Vorig zomer in Zwitserland maakte ik me al zorgen als mijn tellertje boven de 60 kwam. Want stel je voor dat je wiel er niet stevig in zit. Of dat je ineens een klapband krijgt.

Gisteren had ik geen tijd daarover na te denken. Ik kon zelfs niet op m'n tellertje kijken (gelukkig maar), want die zit tegenwoordig om m'n pols. D'r schoot zelfs maar één keer tijdens de hele koers 'Fuk, ik ga nu wel heel hard' door m'n hoofd. Maar toen was ik al weer beneden, stond het publiek in Valkenburg te juichen in de bocht naar de Cauberg en begon de klim.

Ik vond 't magisch. Vóór deze koers had ik nog nooit tegen de Cauberg op gefietst. En dan meteen tijdens een wedstrijd, drie keer maar liefst... Het ging me niet slecht af. De derde keer was ik zelfs als een van de eersten boven.

Eigenlijk had ik toen moeten doortrekken. De finish was nog maar drie kilometer. Maar op de hoogvlakte die volgde, stond 'n fikse tegenwind. Ik dacht ineens dingen als 'Dat red ik niet alleen' en 'Beter even op adem komen'. Dat was dom. Want nu kwam ik in een pelotonnetje terecht. En liet ik me uiteraard in 't gedrang voor de eindsprint naar achteren rijden.

Misschien had ik mezelf wel volledig opgeblazen als ik het alleen had geprobeerd. Misschien ook niet. 't Was wel een poging waard geweest. Want nu eindigde ik als laatste van 't groepje. Wat smste ploeggenoot B. (voor al uw raad bij gebrekkige wielerervaring) ook weer, vlak voor de start? Gewoon lekker koersen. Je zult veel leren vandaag.

Lekker gekoerst had ik. Geleerd ook. En voor de uitslag hoef ik me niet te schamen: als 26ste net in de prijzen. En mijn naam staat daar toch best mooi, vind ik, in dat internationale gezelschap van Noorse, Amerikaanse, Belgische, Britse, Franse en Duitse vrouwen.