De eerste keer voor 't echie
't Was dat ploeggenoot B. me smste: Achtste! Prijs gewonnen! Bij het inleveren van je startnummer krijg je geld mee. Anders had ik Huijbergen vanmiddag verlaten zonder het envelopje dat ik verdiend had met mijn klassering in het criterium aldaar.
Dan blijkt maar weer wat een groentje ik in de wielerwereld ben. Geen idee van dit soort dingen, ik dacht eigenlijk dat alleen de eerste drie een bos bloemen en kussen van de rondemiss kregen. (Raar hoor, dat er bij vrouwenwielrennen ook rondemissen zijn. Doe mij maar een lekkere rondemister.)
Ik voelde me eigenlijk de hele wedstrijd een groentje. Zat ik eindelijk voorin het peloton, kwam er een bocht, snee ik 'm niet goed aan of kneep ik teveel in m'n remmen, lag ik weer helemaal achterin. Op de rechte stukken aanzetten als een idioot, om maar weer voorin te komen. En bij de volgende bocht herhaalde dit grapje zich.
Wat een gehark. Geen wonder dus dat ik de slag gemist had (= niet meerijden in de beslissende ontsnapping). Ik had 'm niet eens gezien, want ik hing op dat moment ergens aan de staart van het peloton. Zeven waren er weg. Een kopgroep die al snel anderhalve minuut uitliep. Wat is dan het hoogst haalbare? Een achtste plaats. Maar als ik zo bleef klooien, zat dat er natuurlijk niet in.
Op de een of andere manier geraakte ik in het voorlaatste rondje toch voorin. Er werd gedemarreerd, ik haakte aan. Als derde ging ik de bocht door om aan het laatste rondje te beginnen. Ik reed de twee vrouwen voor me voorbij. Wachtte nog even met omkijken, want het is zo jammer om dan te zien dat je het hele peloton op sleeptouw hebt. Toen ik uiteindelijk keek, reed ik alleen. Hè?! Alleen?! Rijden! Het gat werd steeds groter. Nog twee kilometer te gaan. Nog een keer omkijken. Nee, ze kwamen echt niet.
Moet je juichen als je als achtste, in je eentje, over de meet komt? Ik stak m'n hand maar in de lucht. "We zaten niet zo op jou te letten, we hielden vooral Flexpoint in de gaten", zeiden de vrouwen die het peloton controleerden (= ervoor zorgen dat de kopgroep wegblijft) naderhand.
Met de uitslag mag ik best tevreden zijn als debutante, maar wat moet ik nog veel leren. Gelukkig smste ploeggenoot B. weer: Neem volgende week je aantekeningenboek mee. Zal je alles uitleggen.
Dan blijkt maar weer wat een groentje ik in de wielerwereld ben. Geen idee van dit soort dingen, ik dacht eigenlijk dat alleen de eerste drie een bos bloemen en kussen van de rondemiss kregen. (Raar hoor, dat er bij vrouwenwielrennen ook rondemissen zijn. Doe mij maar een lekkere rondemister.)
Ik voelde me eigenlijk de hele wedstrijd een groentje. Zat ik eindelijk voorin het peloton, kwam er een bocht, snee ik 'm niet goed aan of kneep ik teveel in m'n remmen, lag ik weer helemaal achterin. Op de rechte stukken aanzetten als een idioot, om maar weer voorin te komen. En bij de volgende bocht herhaalde dit grapje zich.
Wat een gehark. Geen wonder dus dat ik de slag gemist had (= niet meerijden in de beslissende ontsnapping). Ik had 'm niet eens gezien, want ik hing op dat moment ergens aan de staart van het peloton. Zeven waren er weg. Een kopgroep die al snel anderhalve minuut uitliep. Wat is dan het hoogst haalbare? Een achtste plaats. Maar als ik zo bleef klooien, zat dat er natuurlijk niet in.
Op de een of andere manier geraakte ik in het voorlaatste rondje toch voorin. Er werd gedemarreerd, ik haakte aan. Als derde ging ik de bocht door om aan het laatste rondje te beginnen. Ik reed de twee vrouwen voor me voorbij. Wachtte nog even met omkijken, want het is zo jammer om dan te zien dat je het hele peloton op sleeptouw hebt. Toen ik uiteindelijk keek, reed ik alleen. Hè?! Alleen?! Rijden! Het gat werd steeds groter. Nog twee kilometer te gaan. Nog een keer omkijken. Nee, ze kwamen echt niet.
Moet je juichen als je als achtste, in je eentje, over de meet komt? Ik stak m'n hand maar in de lucht. "We zaten niet zo op jou te letten, we hielden vooral Flexpoint in de gaten", zeiden de vrouwen die het peloton controleerden (= ervoor zorgen dat de kopgroep wegblijft) naderhand.
Met de uitslag mag ik best tevreden zijn als debutante, maar wat moet ik nog veel leren. Gelukkig smste ploeggenoot B. weer: Neem volgende week je aantekeningenboek mee. Zal je alles uitleggen.
geplaatst door Mandarijn op
12:32
6 reacties:
Nou Marijn,
Je staat nu ook met stip . in het regelmatigheidsklassement, toch.
Neem aan dat je, als je nog twee keer het peloton achter je laat, een nieuwe aanbieding binnenkrijgt.
Let maar op, je bent al gezien!!
Ongelofelijk. Of eigenlijk: ik had niet anders verwacht maar het blijft ongelofelijk. Enneh, wat zat er in dat envelopje???
Ja, daar ben ik nou ook benieuwd naar! Is het eerste rondje op jouw rekening? :)
En ik vind het net zo ongelofelijk...
Het gaat niet om reuzebedragen hoor, in het vrouwenwielrennen. Er zat 23 euro in 't envelopje. Kon ik net mijn reiskosten van betalen :-)
Heey Mandarijn, leuk stukje... Ennuh wel echt je aantekeningenboekje meenemen he? groetjes ploeggenootje B.
Hallo Marijn,
na zondag toch even googlen, want wie was nu die dame die zo fris koerste. Respect, in je eerste koers gelijk in de prijzen en durven koersen.
Fonny Kint Begeleider van de dames van Rabo Lady Force
Een reactie plaatsen
<< Startpagina