Nat asfalt

gewicht: 64,3 - ochtendpols 49 - gesport: rustdag; afgelopen weekend: trainingskamp met de ploeg + trainingswedstrijdje op 't Loo

Zelden zag ik zoiets treurigs als een verse valpartij.

Niet het moment van vallen, want dat zie je nauwelijks omdat je zelf in het peloton rijdt. Je hoort het alleen. Geschreeuw, geschraap, gekletter. Als je vóór de valpartij zit weet je: niet omkijken, doorrijden, misschien ben je wel 'weg'.

Als je ná de valpartij zit en voldoende tijd hebt om te denken: kùùùùùùùt, remmen nu, remmen remmen remmen, het regent en de weg is nat en glad, maar je móet nu remmen dan zit je er net ver genoeg achter om overeind te blijven. Met je neus op je voorwiel sta je stil, vlak achter de laatste gevallene.

Dat moment. Het geschreeuw ijlt weg en wordt gekerm. De renners staan nog niet op, ze kijken versuft om zich heen. Er lijken meer verwrongen fietsen dan mensen op het asfalt te liggen. Ondanks de harde regen stijgen er een geur van verschroeid rubber en een rookwolk uit de valpartij op.

In mijn korte wielercarrière heb ik nog niet veel valpartijen van zo dichtbij geobserveerd, maar een rookwolk zag ik die paar keer steeds. Een nieuwe gewaarwording. Rookwolken zie je tijdens valpartijen op tv namelijk nooit. Maar ik krijg de indruk dat ze er wel bij horen.

Een rondje verder staat er op de plek van de valpartij misschien nog een auto met alarmlichten om de laatste gewonde of kapotte fietsen af te voeren. Nog een rondje verder is er niks meer te zien. Alsof er nooit iemand gevallen is.