Huishoudbeurs

gewicht 65,1 - ochtendpols 51 - gesport: niet; gisteren: ruim 3 uur wegtraining

Ik voel me nog niet echt een wielrenner. Behalve in een trein die uitpuilt van de huishoudbeursvrouwen en hun dito tassen met goodies. Dan vind ik mezelf wel een wielrenner.

Voor wielrenners is staan slecht. Wielrenners moeten hun benen rust gunnen. Ze voelen zich dus niet schuldig als ze blijven zitten, terwijl de huishoudbeursvrouwen met hun huishoudbeurstassen puffend in het gangpad staan. Wielrenners trekken zich niks aan van de verwijtende 'sta eens op voor een oudere dame'-blikken. Wielrenners gaan desnoods met een stalen gezicht illegaal in de eerste klas zitten, als de trein door de huisvrouwen en hun tassen té vol is geworden. Ze doen alsof hun neus bloedt als iemand met een eerste klas kaartje vakkundig die ene donkere jongen die vast geen duur kaartje kan betalen, uit zijn stoel jaagt. En wielrenners vertrekken geen spier als een andere eerste klas-gerechtigde dreigend roept dat overige 'illegale stoelbezetters' ook moeten ophoepelen.

Hm. Wielrenners zijn eigenlijk best asociaal. Maar ja. Dat is topsport.