Vallen en opstaan

gewicht 64,4 - ochtendpols 58 - gesport: (nog) niet; gisteren: veldtraining Kampen

Ik ben gevallen tijdens de veldtraining in Kampen gisteravond. Ik reed een taluudje af en KLATS, daar lag ik. M'n knie, m'n hand: ik voelde het meteen. Maar ik wilde niet piepen. Dus hup op de fiets maar weer en doorrijden. M'n fietsbroek werd donkerrood en kleverig rond m'n linkerknie.

Thuis onder de douche bleek de muis van m'n rechterhand gezwollen, blauw en pijnlijk. M'n knie viel visueel mee. Maar zelfs een klein schaafplekje vind ik al behoorlijk pijnlijk onder de hete straal. Watje. Voor straf deed ik er extra veel ontsmettingmiddel op.

Ik moet het toch leren: vallen. Dat hoort bij wielrennen. Ik zal deze zomer met veel hogere snelheden tegen het asfalt smakken dan gisteravond. Ik zie er tegenop. Ik ben bang voor vallen. Van mezelf mag ik daar niet bang voor zijn, want bange mensen vallen sneller, denk ik.

Voor straf heb ik vandaag gewoon een lange broek aangetrokken. Ik had ook een rokje aan kunnen doen. Kousen zitten strak over een schaafplek heen, dat schuurt niet. Maar een broek wel.

Dat zal me leren. Zo'n klein schaafplekje en dan al miepen... Wat moet dat anders worden deze zomer, als ik een keer écht val?