Langzaam fietsen

gewicht 64,6 - ochtendpols 54 - gesport: 3 uur wegtraining met de ploeg; gisteren: 2 uur duur/intervaltraining op de weg

Vroeger (lees: afgelopen zomer) fietste ik altijd hard. Lekker knallen. Ik hield bij hoe hoog m'n gemiddelde snelheid per ritje was, en was dolblij als ik een nieuw hoogste gemiddelde had gescoord. Ik zocht routes uit met zo min mogelijk stoplichten en andere obstakels, om maar door te kunnen racen. Fietsmaatje X. keek me regelmatig fronsend aan: "Met dom hard fietsen schiet je niks op. Je moet af en toe eens rustig rijden! Daar word je ook sterker van." Jaja, dacht ik.

Nu krijg ik iedere week trainingsschema's in m'n inbox. Daar staat voor elke dag in wat ik moet doen. En wat mijn hartslag daarbij maximaal mag zijn. Trainen met een lage hartslag zorgt ervoor dat je duurconditie beter wordt. Maar dat betekent wel: langzaam fietsen. Met snelheden die deze zomer m'n eer te na waren. Gelukkig mag ik af en toe wel een 'snel blokje' doen en m'n hartslag flink opjagen. Vijf minuten racen. Maar daarna moet 't weer rustig aan.

Ik vind het geen probleem meer. Ik heb helemaal ontdekt hoe relaxt rustig fietsen eigenlijk is. Freewheelend rij ik over de Veluwse heide. Als ik niet steeds op die hartslagmeter zou moeten letten, zou ik nog alle tijd hebben om om me heen te kijken ook. Bijkomend voordeel: na twee tot drie uur fietsen (zulke trainingen moeten lang zijn, anders heeft het geen zin), heb ik nog volop energie voor andere dingen.

X., je had gelijk. Ga je weer een keertje mee? Dan fietsen we langzaam!