Baby's
gewicht 64,9 - ochtendpols 55 - gesport: 1 uurtje schaatsen
Vanmiddag kwam vriendin U. met zoon Max langs. Max is bijna acht maanden. Hij lacht oogverblindend, met die lange wimpers van 'm. Hij brabbelt, schopt met z'n voetjes, draait met z'n handjes en kwijlt veel. Dat zijn de tandjes, zeggen de alleswetende moeders en grootmoeders.
U. is mijn eerste vriendin met kind. Best raar. Ineens zeult ze met luiertassen, spuugdoekjes en rammelaars. Zo ken ik haar niet. Gelukkig is ze een moeder met een bescheiden roze wolk, ze heeft ook nog aandacht voor andere onderwerpen.
Tuurlijk heeft vriendin A. ook twee meiden. Maar zij is een paar jaar ouder en ik ken haar eigenlijk niet zonder. Dat is dus minder raar. Wel weer gek: vriendin N. is zwanger; mijn kleine blonde studievriendinnetje met een dikke buik. De buren hebben al een dochter. En over een week of drie komt kind nummer twee.
Hoe mijn vriendenkring zich gaat gedragen, bleek vanmiddag. Buurvrouw K. belde aan, met dochter Janne van zestien maanden (je schijnt bij die kleintjes in weken of maanden te rekenen, niet in jaren) in haar kielzog. Ze zag dat U. er was met Max. Op ons laatste feestje hadden die twee, de enige moeders in 't gezelschap, uren met elkaar gepraat. Raadselachtig hoeveel ze met elkaar te bespreken hadden.
"Kom Janne, we gaan even naar Max kijken!", wenkte K. haar dochter, die nog een beetje draalde bij de deur. Jaloersmakend geroutineerd begon de buurvrouw met Max te babbelen. Janne kwam er even later nieuwsgierig bij. "Geef Max maar een kusje!" En hop, daar dook Janne in de maxicosi. Ze kuste Max wat onhandig op z'n voet. Maar toch. Schattig.
Daar begint het dus mee. De buurvrouw en vriendin U. kennen elkaar nauwelijks. Maar ze delen iets dat kennelijk zo krachtig is, dat ik er in mijn eigen huis een 'ze stond erbij en ze keek ernaar'-gevoel van kreeg.
Binnenkort hebben al mijn vriendinnen kinderen. Het schijnt geweldig te zijn, als ik de jonge moeders mag geloven. Zelfs Leontien van Moorsel noemt de geboorte van haar dochter Indy mooier dan al haar titels bij elkaar.
En ik zou gaan fietsen?
geplaatst door Mandarijn op
13:55
2 reacties:
Tssss....natuurlijk ga jij fietsen! Die kinderen komen nog wel. En ja, dat heeft wel iets verbroederends, dat babygedoe. Maar alsjeblieft niet teveel, straks zijn we blij met die fietsende, wedstrijdwinnende en vrije Mandarijn in ons midden! Ik heb toch hopelijk ook wel echt naar jouw verhalen geluisterd? Af en toe moet je namelijk ook je eigen baby negeren....:-)
Nee joh, mal kind... Ik schreef toch juist dat jouw roze wolk de verwaarlozen valt? Je luistert altijd heel aandachtig naar m'n verhalen! Ik hoop dat ik ook voldoende oor heb voor jouw babypraat, want daar ga je aan twijfelen hoor, als je 'erbij staat en ernaar kijkt'. Intussen wordt je/worden we wel steeds beter in Max negeren heb ik gemerkt. Maar laten we 't tot een minimum beperken, want voor je het weet heeft je zoon een ernstig verwaarlozingstrauma ;-)
Een reactie plaatsen
<< Startpagina