Hoogtestage

gewicht 64,5 - ochtendpols 50 - gesport: niet (kerstdiner eten)

Adieu, even twee weken geen wielernieuws van Mandarijn. We gaan op wintersport... euh... hoogtestage. Studiemateriaal mee, uiteraard.

Extra rode bloedlichaampjes komt u maar!

De keuze

gewicht 64,5 - ochtendpols 51 - gesport: 1 uur spinning + 1 uur krachttraining

Het wordt... (tromgeroffel)... WIELRENNEN! Ik heb me zojuist aangemeld.

Rationeel kan ik de keuze niet goed verklaren. Als ik ga mountainbiken, is de kans dat ik ver kom volgens de kenners groter. En ver komen wil ik graag. Maar wielrennen... dat is zoveel meer romantiek en heroïek. Wielrennen heeft een rijke traditie. Dat vind ik mooi. En misschien ben ik ook wel niet van de makkelijkste weg. 

We zullen zien hoe het uitpakt. Overstappen kan altijd nog.

Poetsvrouwtje

gewicht 64,5 - ochtendpols 51 - gesport: 2 uur crossen door het bos (47 km)

Om de hoek van de buitendeur liggen tegenwoordig altijd blauwe wonderdoekjes. Er staat een fles wasbenzine. Daarnaast een flesje olie. En er ligt een borstel.

Nu ik ook veel in de winter fiets, is poetsen routine geworden. Niet dat ik het leuk vind. Kom je bibberend thuis, moet eerst je fiets schoon voor je onder de douche kunt. Want ik ken mezelf: als ik eerst ga douchen, komt er van dat poetsen niks meer. En dat is dodelijk voor je fiets.

Dus sta ik ik rillend mijn frame te schrobben. De tandwielen te flossen met de rand van een wonderdoekje. En de modder uit de ketting te peuren met een wattenstaafje.

Ben ik even blij dat er voor de rest van het huis iedere week iemand komt...

Lichamelijke geschiktheid: ok

gewicht 65,0 - ochtendpols 50 - gesport: 's ochtends inspanningstest, 's middags 2 uur duurtraining op racefiets (57 km)

Ik kan topsporter worden. Lichamelijk gezien dan. Sterker nog, eigenlijk voldoet mijn lijf al aan de criteria van een goede wielrenster. Dat verraste zowel mij als sportarts Guido Vroemen, bij wie ik vanochtend een uitgebreide sportmedische keuring onderging en een maximaaltest deed.

We begonnen met de standaarddingetjes: een teststaafje in mijn jampot met ochtendurine ("je had echt niet het hele potje hoeven volplassen hoor, ik heb maar een klein beetje nodig") om op suiker, eiwit en bloed te testen. Dat moet niet in urine zitten. Gelukkig had ik 't potje goed schoon gewassen: er zat niets in mijn plasje dat er niet in hoorde.

Guido prikte m'n bloed, luisterde naar m'n hart en mat m'n bloeddruk. Hij deed een huidplooimeting, waaruit bleek dat ik een 'atletisch' vetpercentage van 19,9% heb. Mijn ideale wedstrijdgewicht is volgens hem zo'n 63 kilo. Maar in de winter is 65 kilo prima. Als ik nu al te 'droog' zou zijn, heb ik in de zomer geen reserves. Een hele geruststelling dat ik niet af hoef te vallen. En ik moet nu ook eindelijk dat stomme idee dat ik te dik ben maar eens uit m'n hoofd zetten...

Na de huidplooimeting moest ik blazen in een apparaat dat m'n longfunctie bepaalde. Die bleek erg goed: mijn longinhoud is 126% ten opzichte van 'normaal'. En dat terwijl ik nog steeds loop te snotteren en te hoesten.

En tot slot kwam de inspanningstest. Op een fiets, m'n hele bovenlichaam beplakt met stickers voor een hartfilmpje en een kapje over m'n neus en mond waarmee Guido mijn zuurstofopname kon meten. Om de minuut schroefde hij het wattage dat ik moest trappen een beetje op.

Het duurde niet lang of ik zat te zweten als een otter. Drup, drup op de grond. Ik wilde helemaal dood gaan op die fiets. Maar du moment dat ik echt niet meer kon en m'n benen stil hield, zat ik meteen enorm te balen: ik had best nog even door gekund...

Hierbij de statistieken.
Maximale hartslag: 184.
Maximale zuurstofopname: 62 ml/min/kg, dat is heel hoog.
Maximaal getrapt: 341 watt, dat is 5,25 keer m'n lichaamsgewicht.

"Als je dit vergelijkt met de top van het vrouwenwielrennen, dan zit jij daar tussen", constateerde Guido (wat zegt ie...?). "De snelste rensters trappen 5,5 keer hun lichaamsgewicht weg. (WAUW!) Die hoge zuurstofopname geeft je nog wat extra: je verzuurt niet snel, dus kun je lang een hoog tempo blijven rijden."

Maar wielrennen is meer dan hard fietsen, houdt fietsmattie X. me altijd voor. Of, zoals Guido zei: "Naast hard fietsen is wielrennen techniek, psyche en lef. Dus daar zal het ook aan liggen of je ver komt."

"Toch", vervolgde Guido, "kom ik niet vaak een vrouw tegen die pas twee jaar fietst en dan zo ver komt tijdens een inspanningstest. En ook nog zo'n hoge zuurstofopname! Dat is best bijzonder." Het is geen verdienste, want ik fiets nu eenmaal zo. Maar een klein beetje trots ben ik toch wel.

Goed. Ik kan dus doorgaan met m'n onderzoek. Maar nu ben ik er nog steeds niet uit of het wielrennen of mountainbiken gaat worden. Ook daar heb ik Guido over geraadpleegd. "Kun je sprinten? Want alleen als je kunt sprinten, heb je kansen. Vrouwenkoersen eindigen immers meestal in een sprint. Als je daar niet goed in bent, kun je misschien beter gaan mountainbiken."

Kan ik sprinten? Ik sprint wel eens, maar alleen tegen mannen. Dat verlies ik altijd. Of ik kan sprinten tegen vrouwen? Geen idee.

Ja kut zeg. Weer een vraagstuk erbij.

De Rennende Feuth

gewicht 65,2 - ochtendpols 57 - gesport: niet, rustdag (wil fit zijn voor de sportmedische keuring morgen)

Op L.'s feestje ontmoette ik hardloper Thijs, alias De Rennende Feuth. Een van de beste hardlopers van Nederland. Dit jaar werd hij derde op het NK marathon. En hij is collega-arts van L. in het ziekenhuis in Enschede.

Aangezien ik topsporter wil worden, vond L. dat ik maar eens met Thijs moest babbelen. Want die weet dat toch maar mooi te combineren: arts zijn, en marathonloper. "Ik train tien keer per week", vertelde Thijs, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Tien keer! 's Ochtends om zes uur gaat zijn wekker. Dan gaat hij een uurtje 'loslopen'. Om acht uur is hij present in het ziekenhuis. Om daar de hele dag te werken. Tegen een uur of zeven is hij thuis. Snel eten, en dan weer trainen. "Het slapen schiet er nog wel eens bij in", moest Thijs erkennen. Mijn ogen rolden uit mijn hoofd.

Wat ben ik een mietje. Vijf keer per week trainen. Of soms zelfs maar vier keer, zoals deze week. Omdat ik maandag en dinsdag een beetje ziek was. En dat wil topsporter worden! Tsssk. Thijs hoorde me heel beleefd aan. Liever had ik na zijn verhaal niks meer over mezelf verteld, maar door vriendin L.'s introductie moest ik wel.

Hoe meer Thijs over zijn leven vertelde, hoe harder ik me begon te schamen. Toen hij bij het afscheid ook nog riep: "Tot in Londen, 2012!" ben ik maar heel snel afgetaaid.

Thijs zou trouwens gaan mountainbiken zei ie, als dat meer kans biedt naar de Olympische Spelen te gaan (mwoehahaha... naar de Spelen... hij ja! Ik niet, met mijn watjestrainingsuren). Want, vond Thijs, de Spelen, dat zijn tenslotte wel De Spelen.

Hete thee

gewicht 65,7 - ochtendpols 58 - gesport: 3 uur wegtraining met de Noordwesthoek (90 km)

Dat was een natte, maar leuke training met een aantal eventueel aanstaande ploeggenoten. Al na een paar kilometer zagen we er door alle opspattende modder uit als varkentjes. Om over onze fietsen nog maar te zwijgen.

We deden rustig aan. Dat gaf me mooi de gelegenheid de meiden een beetje te leren kennen. Wat ben ik een oude taart in hun gezelschap! Na mij komt een 26-jarige promovenda. De rest is onder de 25. Overigens kon ik tot mijn opluchting constateren dat ik prima in staat ben een leuk gesprek te voeren met een VWO 5-scholiere.

D'r was ook een volgauto mee: de ploegleider en de trainer, die hun vrije zaterdag spenderen aan achter zes vrouwen aan rijden. Best apart. Af en toe stopten ze, om aanwijzingen te geven, of ons ter versterking een hete thee met suiker aan te reiken.

Na afloop bleek de ploegleider zeer tevreden over mijn gefiets. Ik moet nu toch echt snel een elitelicentie aanvragen, zei hij. En hij maakte me lekker met verhalen over koersjes in Zweden, die deze ploeg kennelijk ook rijdt.

Wielrennen, dus toch maar...?

Het overige dagprogramma: vanavond feestje van vriendin L. in Enschede. Ze is 30 geworden. Vriendin L., met wie ik in Groningen talloze bossen bloemen heb buiten gezet. Haar feestjes duren altijd tot vroeg in de ochtend en zijn doordrenkt van drank.

Ik mag blijven slapen. Maar ik neem toch maar de laatste trein terug. Denk ik. Zo kent L. me helemaal niet. Saai hoor...

Suiker

Ik bedenk me net: misschien weet ik morgen meer! Dan maak ik kennis met wellicht mijn teamgenoten van eventueel mijn ploeg. We trainen voor 't eerst gezamenlijk.

Vooralsnog verheug ik me niet echt: het regent buiten...

Luxeprobleem

gewicht: 65,9 kg - ochtendpols 55 - gesport: 2 uur sportschool (krachttraining + interval op crosstrainer)

Wielrennen of mountainbiken. Ik ben er nog steeds niet uit. Wielrennen is m'n eerste liefde. En het is romantisch, natuurlijk. Heldenverhalen, afzien, bloed zweet & tranen.

Als ik voor wielrennen kies, zou ik komend voorjaar de Ronde van Vlaanderen kunnen rijden. Die ronde rijdt de ploeg waar ze me wel willen hebben namelijk. Alleen van het idee krijg ik al kriebels in m'n buik.

Maar er zijn zoveel sterke rensters. Marianne Vos kent iedereen. Maar d'r zijn er meer. Uit Zwolle alleen al: Kirsten Wild en Loes Gunnewijk. Onbekend bij het grote publiek, maar beresterk. Daar kan ik toch nooit van m'n leven tegenop?

Nee, dan mountainbiken. Ook daarin hebben we een aantal sterke dames in Nederland. Elsbeth Vink bijvoorbeeld, zij werd veertiende op de Spelen. Maar er zijn minder mountainbikesters dan wielrensters. Ik zou meer kans maken. En d'r is ook een mountainbikeploeg die graag zou zien dat ik me bij hen aansluit - ookal fiets ik nog maar twee maanden op een mountainbike.

Ploegleider J. mailde me: Zijn de Olympische Spelen in London geen leuk doel? Heb je nog vier jaar om op topniveau te komen. In de tussentijd kun je mooi proberen het rood wit blauw te pakken tijdens het Nederlands kampioenschap. Zorg dat je geselecteerd wordt in de nationale vrouwenselectie (zal eerder op een mountainbike gebeuren dan op een racefiets). Via hun budget lekker wat buitenlandervaring opdoen.... Maarja, moet je wél voor het mountainbiken kiezen.

Ik kan bijna niet geloven dat J. dit echt meent. Wil ie me gewoon inpakken met een mooi verhaal? Dat lukt dan aardig. De Olympische Spelen! Over kriebels gesproken!

Veel tijd om te beslissen heb ik niet meer. Eigenlijk moet ik voor het einde van het jaar een wedstrijdlicentie aanvragen. Ik heb de deadline gesteld op 24 december. Dan moet ik eruit zijn. Ik neig naar wielrennen. Of toch... mountainbiken?

Nog vijf dagen om te beslissen... HELP! Ik weet 't echt niet!

In mijn kont

gewicht 65,9 kg - ochtendpols 55 - gesport: 2 uur souplessetraining op racefiets (61 km, wind en koude tenen!)

Dat fanatieke fietsen van mij komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. Twee jaar geleden hebben vriend J. en ik allebei een racefiets gekocht. J. fietste al langer. "Dat is leuk, moet je ook doen", zei ie. Hij heeft het geweten...

Al snel sloot ik me aan bij een toerclub. De eerste zomer ging dat nog rustigjes aan. Afgelopen voorjaar kreeg ik de smaak echt te pakken. Ik werd lid van Gazgas: een studentenclub die zowel lekker toert, als ook fanatiek wedstrijden rijdt. Ik reed koersjes mee, tussen de mannen. Dat ging steeds beter.

Mijn Gazgas-vrienden, en ook anderen waarmee ik wel eens fiets, waren heel duidelijk. Ik moest er meer mee doen! Wedstrijden rijden in het vrouwenpeloton! Want ik reed toch zo snel!

Tsja. Misschien wel. Maar dat deed ik gewoon. Erg veel moeite kostte het niet. En eerlijk gezegd vind ik het nog steeds niet zo bijzonder allemaal. Maar meer wedstrijden rijden lijkt me erg leuk! En ik wil me ook wel eens met andere vrouwen meten.

Vandaar dus.

Vriend J. en ik fietsen nog wel eens samen. J. is een echte toerfieter gebleven. Dus het verschil in snelheid is inmiddels erg groot. Daarom maken we duidelijke afspraken. Ik rij voorop en doe rustig aan. Hij zit 'in m'n kont'. En blijft daar.

Topsporter worden

gewicht 65,7 kg - ochtendpols 55 - gesport: 1 uur spinning (beetje ziek)

Vandaag ben ik precies 28 dagen 30. Iedereen zegt dat ik me niet moet aanstellen, maar ik ben er nog steeds niet aan gewend. 30 is zo oud. De jaren dat alles nog kon, dat je nog droomde over je toekomst, dat het allemaal nog niet zo serieus was: ze zijn voorbij.

Goed goed. Het is natuurlijk wat je er zelf van maakt. Rimpeltjes kan ik mee leven. Grijze haren ('t was weer schrikken vanochtend bij de kapper) verf ik wel weg. Dromen kan nog, het hoeft niet serieus en als ik wil, is alles mogelijk.

Alles? Ook topsporter worden? Kan dat nog als je 30 bent? Dat ga ik de komende maanden uitzoeken. Ik ga 't proberen als wielrenner. Of mountainbiker. Daar ben ik nog niet helemaal uit.

Stiekem ben ik al een beetje bezig: sinds drie weken train ik vijf keer per week (of op z'n minst vier keer), tel ik net na het wakker worden hoe vaak mijn hart per minuut slaat en sta ik iedere ochtend op mijn nieuwe digitale weegschaal.

Maandag is de eerste dag des oordeels. Dan gaat sportarts Guido Vroemen, gespecialiseerd in wielrennen, me helemaal doorlichten. Hart, longen, zuurstofopname, herstelvermogen.

Nog vijf dagen, dan weet ik of ik lichamelijk de aanleg heb.